ข้อความที่แย่งกันพิมม์ จนจับใจความไม่ค่อยจะรู้เรื่อง

จึงต้องเลือก ที่จะเป็นฝ่าย เงียบ ..

ดุเหมือน สิ่งที่เรา อยากจะอธิบาย ไม่ได้เกิดประโยชน์อะไรขึ้น

เราปล่อยให้เขาได้พิมม์ข้อความ แย่ แย่ นั้นออกมา

อะไรที่เขารู้สึก..เขาจะได้ระบาย

สิ่งที่เขาคิด   ถึงเเม้เราจะอยาก ค้าน ว่าไม่จริงเลย..

 

พิมม์สิ่งที่เราคิดออกไปแล้ว ..ก็คิดว่า ลบดีกว่า

อย่าทะเลาะกันเลย เจ็บ เปล่าเปล่า..

เรายอมแพ้ ละกัน

ถึงเราจะรู้สึกว่า เราไม่ผิด  ..

แต่ เราให้เขาได้รู้สึก ว่าเขาถูก.. 

เขาอาจจะรู้สึกดีขึ้น..

ไม่เป็นไร..

เราผิด ก็ได้..

 

จบประโยค สุดท้าย..

ว่าเราไม่เคยคิดอย่างนั้น และ ไม่เคยพูด

สิ่งต่างๆ ที่เขา รู้สึก คือ เขารู้สึกและเขาคิดไปเอง..

ไม่ลืม  ที่พิมม์ต่อท้ายไปเหมอืนเดิม..

 

 

 

วันต่อมา ก็ลุ้นอยู่

เขาพิมม์ข้อความทิง้ไว้..

ว่าขอโทษ กับมารยาทที่แสดงออกมาวันนั้น ..เขาทำไม่ถูกที่ไร้มารยาทกับเรา  

 

เราก็ตอบกลับไป..

ว่าไม่เป็นไร..

ขอบคุณมาก สำหรับคำขอโทษ

เราควรจะต้องพูดคำนั้นมากกว่า

เขา ทำถุกแล้ว ที่ไร้มารยาทกับเรา

เราขอยอมรับผิด ทุกอย่าง..

 

เรื่องที่เขาบอกว่า มันจบไปแล้ว

ก็เลยพิมม์ถามไปว่า..

แล้วให้โอกาสเราได้ไหม

(ก็เขิล อยู่) แต่อย่าเก็บเลย ถามดีกว่า

แล้วก็พิมม์ต่อท้าย ปิดประโยค..

 

เขาน่า จะ ปฏิเสธ..

แต่ก็จะถาม ให้เขาได้ปฏิเสธ..

บางที..

ให้เขาได้ ปฏิเสธ

และให้เขาได้เป็นฝ่ายถูก..

อะไรอะไร อาจจะดีขึ้นมาบ้าง

..

ส่วนเราก็ได้ให้อภัยเป็น และ รู้จักแพ้เป็น .